Tegenwoordig ben ik niet meer zo vaak op ons tennispark. Dat was vroeger totaal anders. Als eerste clubvoorzitter en mede-oprichter van onze vereniging ben ik met name in de zeven jaren van mijn voorzitterschap bijna dagelijks op het park geweest en na die tijd ben ik heel veel jaren vaak op het park geweest om te spelen.
Tijdens de jeugdclubkampioenschappen en ook tijdens het jeugd-tannis-toernooi ben ik veel meer dan die ene keer in de week, dat ik nu nog tennis, op het park geweest. De oorzaak  daarvan was, dat onze kleinzoon aan die beide toernooien als lid van onze vereniging meedeed.
Het leuke van het bezoek aan die toernooien was, dat ik veel grootouders tegenkwam, die vroeger (en misschien nog wel) tennisten op ons park en die nu naar hun kleinkinderen kwamen kijken.
Veel ouders van de kinderen, die aan de toernooien deelnamen heb ik gezien en die ouders zag ik vroeger als spelers aan de gang in de jeugdtoernooien van toen.
Dat ik na zoveel jaren weer eens iets wil schrijven op deze site heeft de volgende reden:
Ik ben ontzettend verrast door de grote inzet van de vele willig(st)ers bij deze twee toernooien. Met heel veel zichtbaar plezier werd er vreselijk veel georganiseerd en er was niets te veel om de deelnemende kinderen een fijne week te bezorgen.
In een tijd waarin veel wordt geklaagd over het gebrek aan vrijwillig(st)ers was het hartverwarmend om deze grote inzet bij onze vereniging te zien en het heeft mij ontzettend veel plezier gegeven om dit te mogen constateren.
Hulde!!
Dat ik veel superlatieven in dit artikeltje heb gebruikt is bepaald niet ten onrechte.

Overigens, tijden veranderen wel, maar mensen zeker niet: ook nu nog hoorde en zag ik nog heel veel chauvinisme bij de ouders c.q. grootouders, maar gelukkig ontaarde dat  bijna nooit in het zich bemoeien met de wedstrijden, waarin de kinderen op uiterst sportieve wijze met elkaar omgingen.

Gerrit van Deventer