Tennissen in Saoedi-Arabië en Zambia

We gaan op bezoek bij Ad Intema,  5 jaar lid geweest van de TTC, o.a. als competitieleider en nu nog steeds penningmeester van deze commissie. We mogen hem van onze club 2 flessen wijn geven, omdat hij ook nog weekhoofd is; een man dus waar je als vereniging heel blij mee bent. Ad heeft een avontuurlijk leven geleid en gedraagt zich zeker niet als een pensionado, terwijl hij net 70 jaar is geworden.

Vertel eens iets over jezelf.
Ik ben geboren in een Haagse volkswijk als nummer 2 van een gezin met 10 kinderen. Ik heb 7 klassen van de lagere school doorlopen en daarna ging ik naar de LTS voor een opleiding elektricien/instrumentmaker. Op mijn 15e ging ik werken in Delft, maar ik wilde meer en  ging een avondcursus VMTO volgen, om het toelatingsniveau wiskunde voor HTS werktuigbouw te krijgen. Helaas ging mijn plan niet door, omdat er thuis geen financiële ruimte was voor een verdere dagopleiding. De stelregel was: tot je 15e naar school en dan werken; uitzonderingen werden niet gemaakt.

Hoe ging je daarmee om?
Ik ging op zoek naar een alternatief en kwam terecht bij een avondopleiding Scheepswerktuigkunde, een 4 jarige opleiding, overdag werken en 4 avonden per week naar school en ik speelde het klaar om na 2,5 jaar het staatsexamen VD Scheepswerktuigkundige te halen. Ik ging solliciteren bij de Holland Amerika Lijn in Rotterdam en werd aangenomen als assistent werktuigkundige aan boord van het passagiersschip "Nieuw Amsterdam". Zo liep ik dus in 1958, 18 jaar oud, in New York rond. Het was natuurlijk wel even wennen, uit de geborgenheid van het familieleven naar het leven aan boord, maar ik paste me snel aan. Na 2 jaar nam ik studieverlof op voor mijn volgende rang en toen ik die gehaald had ging ik op vrachtschepen varen, naar Amerika, Canada, Mexico. Ik had fantastische jaren; er was volop tijd en gelegenheid om op stap te gaan, want de schepen lagen vaak een week in de haven, ik had zelfs een motorfiets aan boord.
In 1968 stapte ik over naar Ethiopian Shipping Lines met thuishaven Assab. Ik heb daar 3 jaar gevaren op tankers en op vracht-/passagiersschepen met veel reizen rond Afrika, omdat het Suezkanaal geblokkeerd was. Een totaal andere maatschappij, erg avontuurlijk, een beetje Wild West en een niet altijd even vriendelijke crew.

Het zeemansleven beviel dus goed?
Ik stopte op mijn 31e met varen, werd technisch adviseur zware facties aardolieproducten bij Gulf Oil Rotterdam en ging in Vlaardingen wonen. Maar de maritieme sector bleef trekken en na enkele jaren ging ik bij de firma Broere in Dordrecht werken als rederij-inspecteur chemicaliëntankers. Mijn onrust bleef en toen Volker Stevin een chef technische dienst  vroeg voor de aanleg van een haven in Saoedi-Arabië kwam ik in Al Jubayl terecht. Daarna  werkte ik als projectengineer in Zambia, China, Schotland en Canada.
In Zambia woonde ik in Mongu, een kleine nederzetting dichtbij Angola en Namibië. Ik zou hier maar een paar maanden blijven om uit te zoeken of de ontwikkelingsgelden goed besteed werden, maar na een moeilijke start groeide het vertrouwen van de lokale overheden en heb ik er een heel bijzondere tijd gehad en meerdere projecten begeleid.
Mijn laatste job voor Volker Stevin was in Canada. Ik woonde in Calgary en werkte 's zomers in het noorden op een offshore project binnen de poolcirkel. In 1983 verliep mijn werkvergunning en deze kon alleen verlengd worden, als ik Canadees wilde worden, maar mijn vriendin wilde graag terug naar Nederland en zo kwam ik in Rotterdam terecht.

En wanneer kwam je naar Heiloo?
Tijdens een fietstochtje zagen we een huis te koop staan op de Kennemerstraatweg. Het was oud en er was veel achterstallig onderhoud, maar de plek was mooi en na 7 maanden klussen was het goed bewoonbaar.

Nooit meer varen?
In 1985 werd ik rederij-inspecteur bij een ship management bedrijf in Amsterdam. Ik klom op tot technisch manager en later tot algemeen directeur en ben daar tot 1997 gebleven.
Daarna besloot ik om voor mezelf te beginnen met een adviesbureau om kleine rederijen te ondersteunen met procedures die nodig zijn voor certificaten internationale wetgeving. Dat heb ik 10 jaar gedaan. Het varen is dus een rode draad in mijn leven geworden. Ik ben ook al jaren hoofdbestuurslid/penningmeester van de Koninklijke Nederlandse Vereniging van Technici op Scheepvaartgebied, lid van de Havenclub Amsterdam en de Beachcombers (netwerkclub technici).

Heb je wel tijd om te sporten?
Jahoor, ik ben met tennis begonnen in Saoedi-Arabië en in Zambia heb ik ook veel gespeeld. In 1985 werd ik lid van het Vennewater, toen speelde ik alleen op racketavonden, later in een herenteam en een mixteam. Ik ben ook jaren competitieleider geweest. Verder houd ik van golfen en skiën, ik doe aan fitness, ga graag motorrijden bij mooi weer en in huis klussen doe ik ook graag. Mijn reislust is ook nog niet getemperd; onlangs heb ik 5 maanden door Noord-, Midden- en Zuid-Amerika gezworven, maar wat voor mij uniek blijft is de sfeer in Afrikaanse landen, ik ben een tropenmens gebleven.

Nadat we het bijzondere levensverhaal van Ad hebben aangehoord, maken we nog een foto en vertrekken weer, zodat hij verder kan gaan met de verbouwing van zijn keuken.
Onze eigen levens lijken wel erg saai in vergelijking met het zijne, maar Ad werd als avonturier geboren.

Hanneke Zoon en Willeke van Etten