Van de KNLTB-site (via GJ):

 

De tenniselleboog is een van de meest beruchte blessures bij tennis. Dit komt omdat veel spelers er last van hebben en omdat de blessure vaak lang blijft opspelen. In een gemiddelde huisartsenpraktijk lijdt 1 op de 100 patiënten aan een tenniselleboog en in de literatuur zijn wel meer dan 40 behandelingen beschreven. Het feit dat er zoveel behandelingen zijn, geeft aan dat de optimale behandeling nog niet gevonden is. Het goede nieuws is echter dat de blessure in de meeste gevallen vanzelf geneest. Na 6 maanden is 80% van de mensen klachtenvrij en na een jaar 90%. Is dit genezingsproces te bespoedigen en welke behandeling is daarvoor het beste?

Hiervoor moet ik eerst even uitleggen wat een tenniselleboog precies is. Vroeger dachten we dat het ging om een ontsteking, maar tegenwoordig weten we dat dit niet zo is. Een tenniselleboog is een overbelastingsletsel van de pezen van de polsstrekkers, daar waar zij aanhechten aan de buitenzijde van de elleboog.

Ter plaatse is de kwaliteit van het peesweefsel afgenomen en laat beschadiging en littekenweefsel zien. Hierdoor zijn de polsstrekkers minder belastbaar en doen alle bewegingen, waarbij je de pols naar boven beweegt of draait, zeer. Bij tennis treedt de pijn vooral op bij de enkelhandige backhand, maar ook in het dagelijkse leven kun je last hebben. Zo zijn een hand geven, een deur open doen, een kraan open of dicht draaien, afwassen, en soms zelfs een kopje optillen vaak uitermate pijnlijk! In de geneeskunde werken we tegenwoordig met evidence-based behandelingen gebaseerd op wetenschappelijk bewijs.

Wat is er bekend over de tenniselleboog? Tja, dit is misschien wat ontnuchterend, maar voor de meeste behandelingen ontbreekt het bewijs, zoals voor koelen met ijs, rekoefeningen, lokale
fricties, manipulaties en behandeling met een brace. Behandeling met schokgolven, ultrageluid, laserbehandeling, injecties met botox of met autoloog bloed zijn niet nuttig gebleken; voor injecties met bloedplaatjes (PRP, platelet-rich-plasma) is het bewijs nog erg mager. Corticosteroïden zijn voor wedstrijdsporters af te raden, omdat ze op korte termijn (6 weken) wél helpen, maar op de langere termijn (6 maanden tot een jaar) meer kwaad dan goed doen.

Wat helpt dan wel? Pijnstillende zalven (bijvoorbeeld voltarenzalf) zijn effectief tegen de pijn en hebben minder bijwerkingen dan tabletten of injecties, maar alleen het korte termijn effect is onderzocht (2 weken na ontstaan van de klachten). Ook acupunctuur is effectief tegen de pijn, maar ook alleen op korte termijn (24 uur). Het effect op de uiteindelijke genezing is niet onderzocht.

Rustig afwachten (‘wait-and-see’) en aanpassen van de belasting (minder backhands slaan, switchen naar een dubbelhandige backhand of even stoppen met tennissen) hebben een gunstig effect. Bij een zeer hardnekkige blessure die langer dan een jaar bestaat kan een kijkoperatie overwogen worden. In 97% van de gevallen leidt dat tot verbetering, met in 80% van de gevallen
een goed tot uitstekend resultaat. Maar 3 op de 100 mensen zijn er dus niet mee geholpen.

In de sportgeneeskunde gaat op dit moment de meeste aandacht uit naar spierversterkende oefeningen. Door specifieke training verbetert de kwaliteit en de belastbaarheid van het spier- en peesweefsel en neemt de ernst van de peesafwijkingen af.

Maar een snelle oplossing is er niet: voor een gedegen trainingsprogramma moet je 12 weken uittrekken. Toch maar overstappen naar een dubbelhandige backhand?